Nieuw jaar, nieuwe blog! is a post from Guido in de Kaukasus.

De eerste keren werd ik heel blij en positief van dit soort berichten. Eindelijk zou er iets gebeuren, na zoveel verloren jaren van (onzinnige) stagnatie! De paar keer daarna was mijn eerste reactie: "wie weet!". En ik merk nu dat mijn eerste reactie is: "pff, het zal wel weer (niet, dus)".

Wat niet veranderd is,is de reactie van mijn partners in de regio. Die geloofden er vanaf het eerste begin al niet in. Volgens hen en vele anderen in de Kaukasus, hebben de huidige leiders er helemaal geen baat bij om het conflict op te lossen. Dit soort bijeenkomsten en 'doorbraken' zijn volgens hen vooral voor de buitenwacht bedoeld – om de wereld te laten zien dat ze nog echt wel serieus aan het onderhandelen zijn – en om het prestige van Rusland een beetje op te poetsen. Het is inderdaad opvallend dat deze besprekingen alleen door Rusland gevoerd of gepusht worden en niet door de andere twee onderhandelaars, Frankrijk en de VS. Een wat vreemde alleingang, als het officixeble onderhandelingsformat eigenlijk altijd met drie onderhandelaars zou moeten zijn, om zo de neutraliteit van de onderhandelaars te vergroten.

Wat ook nooit verandert is de reactie van de officixeble onderhandelaars, de OVSE-Minsk Groep. Na iedere onderhandelingsronde onder hun auspicixebn wordt hetzelfde persbericht rondgestuurd: "De gesprekken waren constructief, er is vooruitgang geboekt op een aantal terreinen, maar er blijven nog enkele punten van onenigheid". Verder niet gespecificeerd over welke punten wel en over welke geen overeenstemming bereikt is.

Wat ook niet veranderd is is dat ik natuurlijk nog wel steeds hoop dat zo'n bijeenkomst in Rusland ergens toe leidt. Er zijn voor de echte Karabach-watchers ook wel wat signalen op te vangen dat er wel iets aan de hand is. In negatieve zin dat er opvallend veel schietincidenten zijn en in meer positieve zin dat ik net hoorde dat er een overeenkomst is voor uitwisseling van de lichamen van dode soldaten en dat de president van Armenixeb aanwezig is bij de onthulling van een monument in Astrakhan van Haydar Aliyev, oud-president van Azerbeidzjan en de vader van de huidige president. We zullen het zien. En ik zou willen zeggen: alstublieft, verras ons!

Vrede in Nagorno Karabach….of toch (weer) niet? is a post from Guido in de Kaukasus.

Problemen genoeg zou je zeggen om eens verstandig te bezuinigen. Helaas hebben Armenixeb en Azerbeidzjan hun prioriteiten elders gelegd: in plaats van het versterken van hun economie en te zorgen voor een sociaal vangnet voor diegenen die het hardst getroffen zijn door de crisis, zijn beide landen een ware wapenwedloop begonnen.

De militaire uitgaven van Azerbeidzjan zijn tussen 2000 en 2009 met maar liefst 471 procent gestegen en schijnen nu in totaal hoger te zijn dan het totale overheidsbudget van Armenixeb. 'Gelukkig' heeft Armenixeb, naast ook een aardige verhoging van het budget, volgens veel bronnen de beschikking over het militair materieel dat de Russen achter hebben gelaten in Armenixeb, nadat ze dit materieel eerder moesten terugtrekken uit Georgixeb in het kader van vroegere afspraken met het westen over de vermindering van conventionele wapens in Europa (het CFE-verdrag). De geschatte waarde hiervan schijnt ongeveer een miljard euro te zijn. Daarnaast hebben Armenixeb en Rusland hun defensiesamenwerking versterkt: Rusland least tot zeker 2044 een militaire basis in Armenixeb en zorgt voor het "updaten" van Armeense militaire hardware. Daarnaast wordt de veiligheid van Armenixeb gegarandeerd. Overigens is er ook sprake van dat Rusland moderne S-300 anti-aircraft systemen aan Azerbeidzjan zou gaan verkopen.

In Nederland zouden dergelijke verhogingen van het defensiebudget, zelfs zonder economische crisis, tot heftige maatschappelijke en politieke discussies leiden. In Armenixeb en Azerbeidzjan is het echter angstaanjagend stil. Hoewel aan de ene kant bijna niemand echt gelooft in een militaire oplossing van het conflict om Nagorno Karabakh, is aan de andere kant blijkbaar de angst dat de ander te machtig wordt zo groot, dat men bereid is tot enorme offers. Dus gaat men akkoord met deze waanzinnige wapenwedloop.

De vraag is: moeten wij ons niet enorm zorgen gaan maken om het feit dat twee landen die al jaren op voet van oorlog met elkaar leven en waar voortdurend gewelddadige 'incidenten' plaatsvinden (lees: soldaten die aan de frontlinie doodgeschoten worden), zelfs in tijden van economische crisis, voor miljarden aan oorlogstuig kopen?

Hadden ze maar een Rutte-1 in de Kaukasus… is a post from Guido in de Kaukasus.

De zomervakantie voelt voor mij als een grotere scheidslijn dan Oud&Nieuw. Ik neem de tijd om na te denken over wat er goed is gegaan de afgelopen maanden en wat volslagen kansloos is gebleken. De afgelopen maanden zijn we hier voornamelijk bezig geweest met het schrijven van een grote aanvraag bij het Nederlandse Ministerie van Buitenlandse Zaken, in ons jargon MFS-2 genaamd. Of dat een succes wordt moet nog blijken – we horen het pas eind oktober. De projecten in de Kaukasus gingen natuurlijk ook gewoon door. Of deze een succes worden moet ook nog blijken – ik ben er niet helemaal gerust op. Er is (opeens?) een zeer grote weerstand tegen dialoogprojecten, zowel in de betrokken samenlevingen als binnen de heersende politieke elites. Met de vijand praat je niet. Civil Society activisten zijn allemaal verraders. Westerse organisaties zijn allemaal spionnen van het westen. Eto fakt.

Ondertussen is er in de Zuid-Kaukasus van alles gebeurd: er zijn aan de frontlinie tussen Nagorno Karabach en Azerbeidzjan bij een schietpartij zes doden gevallen – het ernstigste incident sinds jaren – en xe9xe9n van onze partners is in Zuid-Ossetixeb in elkaar geslagen na een bijeenkomst die wij georganiseerd hadden. De Georgixebrs buigen zich over aanpassingen in hun grondwet en de Europese Unie denkt na over een coherenter buitenlands beleid, maar zonder Speciale Vertegenwoordiger voor de Zuidelijke Kaukasus.

Mijn bureau is intussen opgeruimd. Ik denk na over de komende maanden. Het wordt druk, dat is wel duidelijk. Maar waarmee?

…wordt vervolgd…

Reflection time is a post from Guido in de Kaukasus.

Timur is een man die je liever niet in een donker steegje tegenkomt. Stevig postuur, pokdalig gezicht, snor, kort haar en altijd een soort vissershesje met allerlei zakjes met ritsjes. Hij noemde zich tijdens de laatste oorlog om Zuid-Ossetixeb, tot zijn eigen spijt overigens, ex-excombatant. In Zuid-Ossetixeb staat hij daarom bekend als een 'echte patriot': hij heeft zijn vaderland altijd en vaak met gevaar voor eigen leven verdedigd tegen wat voor aanvallers dan ook. Met een kalashnikov als het kon, met zijn blote handen als het moest.

Hij is echter ook een van de mensen die het Georgisch-Ossetisch Burgerforum heeft opgericht. Deze groep mensen was en is er van overtuigd, dat wat de uiteindelijke uitkomst van het conflict om Zuid-Ossetixeb ook is en wat de toekomstige status van het gebied ook zal zijn, dialoog tussen de verschillende bevolkingsgroepen en uiteindelijk verzoening cruciaal is voor de toekomst van het hele gebied. Als ex-excombatant weet Timur als geen ander dat van oorlog weinig goeds te verwachten valt.

Ik ken Timur als iemand die altijd heel direct zegt wat hij vindt. Vlak na de oorlog om Zuid-Ossetixeb maakte hij een van de Georgische deelnemers aan het forum aan het huilen door botweg uit te leggen dat alle Georgische dorpen in Zuid-Ossetixeb met de grond gelijk werden gemaakt. Het is verschrikkelijk, zei hij erbij, maar wel een feit.

Timur dacht altijd dat hij door zijn status als patriot weinig risico liep en daarom ook in Zuid-Ossetixeb luid en duidelijk zijn mening kon blijven verkondigen. Blijkbaar zijn de tijden in Zuid-Ossetixeb veranderd. Naar aanleiding van een verklaring die het Burgerforum tijdens een bijeenkomst in Nederland had opgesteld, zijn de Osseten thuis door de autoriteiten op de tv uitgemaakt voor verraders. Een vrijbrief voor wie dan ook die zin heeft voor eigen rechter te spelen. In ieder geval voldoende voor zijn politieke tegenstanders om hem even goed in elkaar te slaan en de andere leden van het forum met de dood te bedreigen.

Het is afwachten wat de formele reactie van de Zuid-Ossetische autoriteiten zal zijn. Als de daders hier ongestraft vanaf komen, moeten de inwoners van Zuid-Ossetixeb zich ernstig zorgen gaan maken over de toekomst van hun gebied en over hun persoonlijke veiligheid. De voorbeelden van hoe het niet moet zijn namelijk niet heel ver van Tskhinvali te vinden…

Timur, held, sterkte en beterschap!

Timur is a post from Guido in de Kaukasus.

Overigens stond de wereld helaas niet stil tijdens al het geschrijf. We hebben de afgelopen maanden alle partners bezocht in Baku, Tbilisi en Jerevan, gezamenlijk overleg gehad met de belangrijkste deelnemers aan het parallelle vredesproces dat wij ondersteunen om het conflict om Nagorno Karabach vreedzaam op te lossen en vastgezeten in Jerevan vanwege de aswolk. De partners zijn vorige week naar de Aland Eilanden gereisd – een eilandengroep vlak onder de kust van Zweden waar vooral Zweden wonen maar wat officieel Fins grondgebied is – om te leren hoe daar met minderhedenrechten wordt omgegaan en om te zien of hun model misschien ook toepasbaar zou zijn voor het conflict om Nagorno Karabach. Oja, ook mijn hele werk rond het conflict om Nagorno Karabach is de laatste weken extern gexebvalueerd. En de Kaukasus is als geheel weer een stukje irrelevanter geworden volgens de Europese Unie. Of andersom…

De komende maanden moeten we weer tal van ideexebn verder uitwerken – van onderhandelingsformats van ons parallelle vredesproces (hoe gaan onze parallelle onderhandelingen tussen Armenixebrs, Karabachi’s en Azerbeidzjani’s er eigenlijk precies uitzien), tot lokale rock concerten en het bijeenrapen van een groep enthousiaste jongeren in Nederland en de Kaukasus om nieuwe, uit-de-doos-achtige dingen te verzinnen.

Ik heb er zin in en houd jullie op de hoogte!

(1) Volgens mijn meerderen is al het geschrijf voor geld ook gewoon deel van ons werk. Dat is natuurlijk ook wel zo, maar toch voelt dat anders dan wanneer je je direct met allerlei crises bezighoudt in de regio met lokale partners…

Aan het werk! is a post from Guido in de Kaukasus.

Deze organisaties zijn nog steeds populaire werkgevers, maar nu ik zelf bij een goede-doelenorganisatie werk, heb ik niet de indruk dat mensen er nog zo tegen opkijken. Wanneer ik probeer uit te leggen wat voor werk ik doe, krijg ik vaak vooral kritische of ronduit cynische commentaren.

Het is ook best lastig uit te leggen wat mijn werk precies inhoudt. Ik bouw geen scholen, wegen of waterputten x96 ik werk aan vrede. Dat is per definitie niet goed in cijfers te vangen. x93Zo, lekker gewerkt vandaag, weer drie vredes opgeleverd. Nog vijf te gaan en we hebben wereldvredex94. Toch willen onze geldschieters, waaronder het Ministerie van Buitenlandse Zaken, x93resultaatx94 zien. Dat is op zich logisch, want belastingbetalers moeten er van uit kunnen gaan dat hun geld nuttig besteed wordt. Maar wat is een realistisch resultaat dat ik kan behalen? Kan ik met mijn relatief kleine beetje geld het conflict om Nagorno Karabakh oplossen? Hoe lang mag ik daar dan over doen? Wanneer is het werk klaar?

Daar komt nog bij dat er steeds meer discussie komt of we xfcberhaupt wel dit soort werk zouden moeten willen doen. Whatx92s in it for us? Waarom zouden we als Nederland geld stoppen in een regio ver weg, als we hier in Nederland ook nog genoeg problemen hebben?

Politici die ons huidige internationaal gerichte beleid proberen te verdedigen, beroepen zich steeds meer op x91verlicht eigenbelangx92. Hoewel er natuurlijk altijd wel een belang te vinden is (veiligheid, migrantenstromen, handel, milieu), erger ik me hieraan. Het klinkt meer als verplicht eigenbelang, alsof hun beleid zonder eigenbelang niet meer te verkopen zou zijn. Wat is er mis aan gewoon iets goeds voor ander doen? Zou je zelf ook niet willen dat je geholpen wordt als je hulp nodig hebt, zonder dat de chirurg eerst eens gaat nadenken hoeveel hij er eigenlijk aan verdient?

Ik werk met onze partners in de Kaukasus om te helpen de conflicten   in de regio op vreedzame wijze te beslechten. Ik heb iets dat zij niet hebben x96  vrijheid om te reizen, vrijheid om te zeggen wat ik vind dat gezegd moet worden, vrijheid om tussen de partijen in te staan. En geld x96 uw geld – om nuttige dingen te doen. Acties tegen de militarisering, tegen te haatpropaganda, voor verzoening, veiligheid en een gezamenlijke toekomst. Hebben wij daar als Nederland wat aan? Behalve eeuwige dank – die is in de Kaukasus heel traditioneel heel groot x96 en misschien een toekomstige nieuwe vakantiebestemming, misschien weinig. 

Toch voelt het goed.

Verplicht eigenbelang? is a post from Guido in de Kaukasus.

Hoewel allemaal zeer interessant, was het allemaal tamelijk abstract, ver van de werkelijkheid. Ik kreeg steeds meer de behoefte dichter bij het vuur te staan, met echte conflicten te werken. Dat ik heb ik dus geweten. In plaats van met mijn poten in de modder, sta ik nu tot mijn nek in de drek. En wat weet ik eigenlijk weinig! Ik herken wel allerlei dingen in de praktijk waar ik vroeger veel over gelezen heb, maar wat doe je er dan mee / aan? Zoals: alle conflicten zijn uniek en er bestaat geen blauwdruk voor een oplossing. Fijn. Dat betekent dus dat je heel creatief te werk moet gaan en heel veel ad-hoc problemen moet oplossen.

De grootste problemen heb ik met mijn partners in de regio. Je zou hopen dat mensen die al jaren hun leven wagen voor mensenrechten, dialoog, tolerantie en verzoening in hun samenleving, ook onderling die waarden hoog zouden houden. Ai. De onderhandelingen tussen de partners onderling en tussen de partners en mij lijken soms ingewikkelder en stugger dan die tussen de onderhandelende overheden in Armenixeb en Azerbeidzjan.

Exe9n van de grootste problemen waar we tegen oplopen, is de vraag of de Azerix92s die verdreven zijn uit Nagorno Karabakh, waar nu nog vrijwel alleen maar Armenixebrs wonen, xf3xf3k mee mogen doen aan ons civiele vredesproces. Dat leek mij logisch, omdat zij duidelijk slachtoffer zijn van het conflict en wij gezamenlijk hadden besloten vooral de slachtoffers van het conflict er bij te betrekken. Het leek de Armenixebrs toch iets minder logisch. Waarom mogen de Armenixebrs die in dezelfde tijd zijn verdreven uit Baku, de hoofdstad van Azerbeidzjan en Sumqayit, waar ook veel Armenixebrs woonden, dan ook niet om de tafel zitten? En dat is weer volledig onacceptabel voor de Azeri’s…

Het maakt het allemaal hopeloos ingewikkeld. Toch is het ook wel begrijpelijk. Ook mijn partners moeten oppassen dat ze hun steun in de samenleving niet verliezen. Als ze al te gemakkelijk x91toegevenx92 aan eisen van de andere kant, lopen ze het risico uitgemaakt te worden voor verraders. En dan wordt het wel heel lastig om hun samenlevingen mee te krijgen in een vredesproces, dat hoe dan ook pijnlijk wordt. Voor diegene die hier een oplossing voor heeft, staat een fles wijn uit Nagorno Karabakh klaar!

Partners… is a post from Guido in de Kaukasus.

Als werknemer van IKV Pax Christi, een organisatie die voor vrede, respect, tolerantie en vast ook wel voor het milieu is, worstel ik al enige tijd met dit vraagstuk. Mxf3xe9ten we er iets mee? Kxfannen we er iets mee? Moeten wxedj er iets mee? Er zijn al zoveel organisaties en mensen die zich er al mee bezig houden, wat voegen wij toe? Maar tochx85

Ik zag laatst op National Georgraphic een documentaire over Jupiter en de komeet Shoemaker-Levy 9. De komeet brak in stukken voordat hij met een kracht van miljoenen kernbommen insloeg. Het resultaat was grote donkere turbulente vlekken op het x91oppervlaktex92 van de planeet. En de planeet zelf? Die schijnt dit vaker mee te maken en draait rustig zijn rondjes. Het is een kwestie van tijd of de zwarte plekken verdwijnen ook weer.

Komeet Wilders-9 heeft heftige turbulentie veroorzaakt. Het stormt in de samenleving. Is dat erg? Nee. Groepen mensen waarvan we vroeger weinig hoorden laten nu van zich horen x96dat geldt zowel voor x91de Wilders-stemmersx92 als voor x91de moslimsx92. Het gaat allemaal niet erg genuanceerd, maar in deze fase van hun beider emancipatieproces is dat niet zo vreemd. Het conflict maakt de pijnlijke tegenstellingen, achterstellingen en angsten helder. Dat is goed, want alleen als je weet waar het probleem precies zit, kan je over echte oplossingen gaan nadenken. Omdat alles op een gegeven moment verveelt x96 ook Wilders x96 moeten op een gegeven moment beide groepen, en wij allen, weer gaan nadenken over gemeenschappelijke oplossingen, een gemeenschappelijke visie op de toekomst.

Ik zie daar wel duidelijk een rol voor mijn organisatie, maar ook voor andere maatschappelijke organisaties. Wij kunnen dialoog mogelijk maken, ideexebn aandragen, bruggen en buffers bouwen. Tegelijkertijd weten we ook dat Nederland dit vaker heeft meegemaakt. Time is on our side.

Buffers en Bruggen is a post from Guido in de Kaukasus.

Misschien goed om even uit te leggen wat mijn droom was: nadat ik een tijdje de Partij van de Arbeid gexefrriteerd had door met een jonge gouden horde de tent te bestoken met allemaal nieuwe ideexebn, activiteiten en mensen, vond ik het eigenlijk tijd dat de vredesbeweging hetzelfde zou ondergaan. De revolutionaire garde van de jaren zestig had zich namelijk ook in de vredesbeweging vastgelijmd aan haar posities en dogmax92s. Ja, het was tijd voor een stevig generatieconflict! Het is trouwens een misvatting dat vredesvechters tegen conflict zijn. We zijn er zelfs best goed in. Conflict is een scheppende kracht, want door botsende ideexebn ontstaan nieuwe ideexebn die vaak beter zijn dan het origineel.

Gisteren werd op de Nacht van de Vrede Pax-It gelanceerd, het x93brutale jonge broertje van IKV Pax Christix94. Naast een pakkender naam, viel ik vooral voor de engeltjes die zieltjes aan het winnen waren. Wie wil daar nu niet bijhoren?

De meeste aandacht ging echter toch weer naar de Bekende VredesNederlanders en bovenal naar Jan Pronk (oud, maar jong van geest) en Ruud Lubbers (hmmm). Ik zou hierbij willen verklaren dat hun taak voorbij is – Dank. Bloemen. Memoires. Eeuwige roem x96 en dat de nieuwe engelen de wereld overnemen. Ik zou de engeltjes echter ook xe9xe9n raad willen geven: schuw de confrontatie niet. Sterker nog, ga hem aan, maak ons duivels  boos! We hebben niks aan brave burgers. Laat van je horen, schrijf bijtende commentaren in kranten, organiseer iets nieuws, vecht tegen het cynisme in de samenleving, lach de kritiek weg en laat zien dat het leuker, interessanter en nuttiger kan. In organisaties zoals IKV Pax Christi wemelt het van de jonge mensen (en om de een of andere reden Prettig Veel Vrouwen), maar daar hoor je veel te weinig van. Je bent zelf verantwoordelijk voor de toekomst, dus doe er wat aan! Zorg ervoor dat de vredesbeweging een hergeboorte beleeft en geen nageboorte. En wie wil er dxe1n nxedet bijhoren?!

Oud & Nieuwe Macht van de Vrede is a post from Guido in de Kaukasus.