De economische crisis heeft ook toegeslagen in de Zuidelijke Kaukasus. In Armenixeb kromp de economie en in Azerbeidzjan groeide die minder dan verwacht. Het leven werd een stuk duurder en doordat de economische crisis ook Rusland hard raakte, raakten veel gastarbeiders uit de Zuidelijke Kaukasus hun baan in Rusland kwijt. In plaats van een welkome geldstroom uit Rusland, kwam er een onwelkome stroom werklozen terug naar de regio.

Problemen genoeg zou je zeggen om eens verstandig te bezuinigen. Helaas hebben Armenixeb en Azerbeidzjan hun prioriteiten elders gelegd: in plaats van het versterken van hun economie en te zorgen voor een sociaal vangnet voor diegenen die het hardst getroffen zijn door de crisis, zijn beide landen een ware wapenwedloop begonnen.

De militaire uitgaven van Azerbeidzjan zijn tussen 2000 en 2009 met maar liefst 471 procent gestegen en schijnen nu in totaal hoger te zijn dan het totale overheidsbudget van Armenixeb. 'Gelukkig' heeft Armenixeb, naast ook een aardige verhoging van het budget, volgens veel bronnen de beschikking over het militair materieel dat de Russen achter hebben gelaten in Armenixeb, nadat ze dit materieel eerder moesten terugtrekken uit Georgixeb in het kader van vroegere afspraken met het westen over de vermindering van conventionele wapens in Europa (het CFE-verdrag). De geschatte waarde hiervan schijnt ongeveer een miljard euro te zijn. Daarnaast hebben Armenixeb en Rusland hun defensiesamenwerking versterkt: Rusland least tot zeker 2044 een militaire basis in Armenixeb en zorgt voor het "updaten" van Armeense militaire hardware. Daarnaast wordt de veiligheid van Armenixeb gegarandeerd. Overigens is er ook sprake van dat Rusland moderne S-300 anti-aircraft systemen aan Azerbeidzjan zou gaan verkopen.

In Nederland zouden dergelijke verhogingen van het defensiebudget, zelfs zonder economische crisis, tot heftige maatschappelijke en politieke discussies leiden. In Armenixeb en Azerbeidzjan is het echter angstaanjagend stil. Hoewel aan de ene kant bijna niemand echt gelooft in een militaire oplossing van het conflict om Nagorno Karabakh, is aan de andere kant blijkbaar de angst dat de ander te machtig wordt zo groot, dat men bereid is tot enorme offers. Dus gaat men akkoord met deze waanzinnige wapenwedloop.

De vraag is: moeten wij ons niet enorm zorgen gaan maken om het feit dat twee landen die al jaren op voet van oorlog met elkaar leven en waar voortdurend gewelddadige 'incidenten' plaatsvinden (lees: soldaten die aan de frontlinie doodgeschoten worden), zelfs in tijden van economische crisis, voor miljarden aan oorlogstuig kopen?