Juli en augustus zijn traditioneel rustige maanden wat werk betreft. Het kantoor van IKV Pax is op dit moment praktisch leeg en gezien de trage antwoorden op emails, die van onze lokale partners ook. Een goed moment om mijn bureau op te ruimen.

De zomervakantie voelt voor mij als een grotere scheidslijn dan Oud&Nieuw. Ik neem de tijd om na te denken over wat er goed is gegaan de afgelopen maanden en wat volslagen kansloos is gebleken. De afgelopen maanden zijn we hier voornamelijk bezig geweest met het schrijven van een grote aanvraag bij het Nederlandse Ministerie van Buitenlandse Zaken, in ons jargon MFS-2 genaamd. Of dat een succes wordt moet nog blijken – we horen het pas eind oktober. De projecten in de Kaukasus gingen natuurlijk ook gewoon door. Of deze een succes worden moet ook nog blijken – ik ben er niet helemaal gerust op. Er is (opeens?) een zeer grote weerstand tegen dialoogprojecten, zowel in de betrokken samenlevingen als binnen de heersende politieke elites. Met de vijand praat je niet. Civil Society activisten zijn allemaal verraders. Westerse organisaties zijn allemaal spionnen van het westen. Eto fakt.

Ondertussen is er in de Zuid-Kaukasus van alles gebeurd: er zijn aan de frontlinie tussen Nagorno Karabach en Azerbeidzjan bij een schietpartij zes doden gevallen – het ernstigste incident sinds jaren – en xe9xe9n van onze partners is in Zuid-Ossetixeb in elkaar geslagen na een bijeenkomst die wij georganiseerd hadden. De Georgixebrs buigen zich over aanpassingen in hun grondwet en de Europese Unie denkt na over een coherenter buitenlands beleid, maar zonder Speciale Vertegenwoordiger voor de Zuidelijke Kaukasus.

Mijn bureau is intussen opgeruimd. Ik denk na over de komende maanden. Het wordt druk, dat is wel duidelijk. Maar waarmee?

…wordt vervolgd…