Het is een beetje een terugkerend ritueel geworden. Eens in de zoveel maanden krijg ik opeens van alle kanten het bericht dat er een doorbraak aanstaande is in het al jaren muurvast zittende conflict om Nagorno Karabach. Zo ook deze week weer. De Russische president Medvedev hoopt binnen twee weken overeenstemming te bereiken tussen Armenixeb en Azerbeidzjan over "de principes van een vredesovereenkomst".

De eerste keren werd ik heel blij en positief van dit soort berichten. Eindelijk zou er iets gebeuren, na zoveel verloren jaren van (onzinnige) stagnatie! De paar keer daarna was mijn eerste reactie: "wie weet!". En ik merk nu dat mijn eerste reactie is: "pff, het zal wel weer (niet, dus)".

Wat niet veranderd is,is de reactie van mijn partners in de regio. Die geloofden er vanaf het eerste begin al niet in. Volgens hen en vele anderen in de Kaukasus, hebben de huidige leiders er helemaal geen baat bij om het conflict op te lossen. Dit soort bijeenkomsten en 'doorbraken' zijn volgens hen vooral voor de buitenwacht bedoeld – om de wereld te laten zien dat ze nog echt wel serieus aan het onderhandelen zijn – en om het prestige van Rusland een beetje op te poetsen. Het is inderdaad opvallend dat deze besprekingen alleen door Rusland gevoerd of gepusht worden en niet door de andere twee onderhandelaars, Frankrijk en de VS. Een wat vreemde alleingang, als het officixeble onderhandelingsformat eigenlijk altijd met drie onderhandelaars zou moeten zijn, om zo de neutraliteit van de onderhandelaars te vergroten.

Wat ook nooit verandert is de reactie van de officixeble onderhandelaars, de OVSE-Minsk Groep. Na iedere onderhandelingsronde onder hun auspicixebn wordt hetzelfde persbericht rondgestuurd: "De gesprekken waren constructief, er is vooruitgang geboekt op een aantal terreinen, maar er blijven nog enkele punten van onenigheid". Verder niet gespecificeerd over welke punten wel en over welke geen overeenstemming bereikt is.

Wat ook niet veranderd is is dat ik natuurlijk nog wel steeds hoop dat zo'n bijeenkomst in Rusland ergens toe leidt. Er zijn voor de echte Karabach-watchers ook wel wat signalen op te vangen dat er wel iets aan de hand is. In negatieve zin dat er opvallend veel schietincidenten zijn en in meer positieve zin dat ik net hoorde dat er een overeenkomst is voor uitwisseling van de lichamen van dode soldaten en dat de president van Armenixeb aanwezig is bij de onthulling van een monument in Astrakhan van Haydar Aliyev, oud-president van Azerbeidzjan en de vader van de huidige president. We zullen het zien. En ik zou willen zeggen: alstublieft, verras ons!